كانون هواداران محسن چاووشي
جای بسی تعجب نیست که بلافاصله مصاحبه دیگری از محسن چاووشی در مطبوعات انجام شد.چرا که تا چند روز دیگر منتظر شکفتن یه شاخه نیلوفر (اولین آلبوم مجاز محسن چاووشی ) خواهیم بود.برای مطلبوعات و مجلات چه سوژه ایی بهتر از محسن چاووشی...
مصاحبه جدید محسن چاووشی با مجله چلچراغ شماره (۳۱۵) را در ادامه مطلب بخوانید...
سلام دوستان عزیز.مجله شهروند امروز شماره ۶۶ مصاحبه ی خواندنی با محسن چاووشی و محمد رضا آهاری انجام داده است.
مصاحبه را در ادامه مطلب بخوانبد...
مصاحبه حسین صفا در شماره 493 ، سه شنبه،24 اردیبهشت ، 1387 روزنامه کارگزاران
دریافت صفحه مصاحبه به صورت pdf
توضیحات :
مدتی زیادی بود که حسین صفا ترانه سرای توانای محسن چاووشی خبری نداشتیم حتی از او مصاحبه ای در مجله ها ندیده بودیم اما حسین عزیز مصاحبه ایی رو با روزنامه ی کارگزاران انجام دادند که در ان در مورد خبر انتشار آلبوم یه شاخه نیلوفر نیز بحث کوچکی شده است.در این مصاحبه به طور کامل با اوضاع کاری و روحیات حسین صفا آشنا خواهید شد....
اما سال ۸۶ تحت هر شرایطی سال خوبی برای موسیقی پاپ نبود. حتی حضور نمایشی این شاخه موسیقی در جشنواره فجر هم کمکی به سال بد موسیقی پاپ نکرد. در این سال هیچ ملودی و ترانه یی به یک زمزمه فراگیر تبدیل نشد. در این میان البته محسن چاوشی می تواند استثنایی بر این قاعده باشد. اما مساله این است که چاوشی هم به هر حال در جریان موسیقی زیرزمینی یا بهتر بگوییم بدون مجوز تعریف می شود. موسیقی پاپ در شکل رسمی خود در سال ۸۶ چیز به یادماندنی ارائه نکرد. از آنجا که استادان موسیقی اصیل ایرانی، کلاسیک غربی و... در طول سال به مناسبت های مختلف بر سر سخن رفته بودند بدک ندیدیم که در سالنامه اعتماد به بخشی از موسیقی بپردازیم که کمتر امکان سخن گفتن داشت. گویا چاوشی تصمیم داشت امسال را بدون حاشیه برگزار کند که شاید این سکوت و کناره گیری به گرفتن مجوز نشر آثارش کمک کند، که به هر حال باز هم شرایط به گونه یی پیش رفت که نام او بر سر زبان ها افتاد.
● این بار «سنتوری» را با خیال راحت ببینید؟
بله، دفعه قبل در جشنواره پارسال با هزار بدبختی و توی صف ایستادن و واسطه تراشی و رفاقت و پارتی بازی، بالاخره توانستم در سالن سینما ایران سنتوری را ببینم ولی این بار قضیه فرق می کرد و توانستم با خیال راحت و در خانه نسخه کامل را تماشا کنم.
● این دفعه چه چیز و کدام قسمت فیلم برایتان مهم بود، دنبال اسم خودتان هم بودید که در نسخه جشنواره پارسال حذف شده بود؟
اصلاً، این بار هم حواسم بیشتر به بازی بهرام غرادانف بود. باز هم مثل دفعه قبل بازی اش مرا تحت تاثیر قرار داد. دفعه قبل وقتی آن قسمتی را دیدم که او با وجود گرسنگی و بی غذایی، سوسیس هایش را بین معتادان تقسیم کرد، واقعاً بغض کردم. بعد از دیدن فیلم، باز هم بازی اش را تبریک گفتم. البته این بار با sms.
● از دیدن اسم خودتان در تیتراژ شروع فیلم و شنیدن ترانه ها با صدای خودتان چه حسی داشتید؟
اگر بگویم هیچ حسی باورتان می شود. بیشتر حواسم به خود فیلم و بازی بهرام بود.
● یعنی بعد از این همه مدت کشمکش به دلیل حضور صدای شما و حذف اسم و صدایتان، الان که فیلم با اسم و صدای خودتان پخش شده هیچ حسی ندارید؟
واقعاً نسبت به صدای خودم و اسمم هیچ حساسیتی نداشتم. آهنگ های خودم را که هزار بار شنیده بودم و برایم تکراری شده بودند. آنها هم که باید، می دانستند که ترانه ها را من نوشته ام و خواننده ترانه ها محسن چاوشی است. پس دلیلی نداشت که خوشحال باشم.
● اما سال گذشته ناراحتی و نارضایتی خود را از حذف نام تان از تیتراژ فیلم اعلام کردید؟
سال قبل از حذف اسمم ناراحت نبودم، از نوع برخوردها ناراحت بودم، چون همان طور که گفتم همه مخاطبان «سنتوری» می دانستند که خواننده ترانه ها منم. باور کنید امسال هم بیشتر از اینکه خوشحال باشم، از دیدن سنتوری و نسخه کامل آن ناراحت شدم.
● به نظر می آید تنها برنده پخش فیلم سنتوری محسن چاوشی باشد که با وجود همه شایعات از حذف اسم و صدایش تا جایگزینی صدای بهرام رادان بالاخره فیلم با صدا و آهنگ های خودش پخش شد.
این را می گویم که فقط مطمئن شوید واقعاً حس واقعی ام را می گویم. این را قبول دارم که هر کاری که می شد برای حذف اسم و صدای من از فیلم صورت گرفت ولی وقتی «سنتوری» با اسم و صدا و موسیقی من پخش شد، هیچ حس پیروزی، انتقام و... نداشتم فقط به این دلیل که مطمئن بودم کار خودم را انجام داده ام و موسیقی ترانه های فیلم مال خودم است، حتی اگر طبق شایعاتی که واقعیت هم نداشتند، بهرام آنها را با صدای خودش بازخوانی کرده باشد. همین حس مالکیت و حسن انجام کار بود که کمکم می کرد درباره سنتوری به حاشیه نروم. ولی باز هم می گویم واقعاً برای تهیه کننده سنتوری ناراحت شدم.
● از بحث سنتوری خارج شویم و برویم سراغ موسیقی خودتان، موسیقی شما موسیقی و سبک و لحنی داشت که در خلاف جریان آب حرکت می کرد...
● یعنی چی؟
مثل اولین کارتان «نفرین» ترانه یی که به نوعی بدعت گذار ترانه ها و آهنگ های «نفرین کننده» امروز بود، یا سبکی تلخ و سیاه که تا امروز هم در کارهایتان ادامه دارند.
من از خواندن «نفرین» و ترانه «الهی سقف آرزوت خراب بشه روی سرت» الان پشیمانم. آن زمان نباید آن ترانه را می خواندم چون هیچ عاشقی، معشوقش را نمی تواند نفرین کند و آرزوی مرگ او را داشته باشد، ضمن اینکه تا جایی که امکان دارد همه باید سعی کنند مثبت بخوانند. حالا دیگر می خواهم ترانه هایی بخوانم که امید و نگاه مثبت در آنها وجود داشته باشد. ضمن اینکه فکر نمی کنم کارهایم تلخ و سیاه باشند. این نظر شخصی شما است.
● ولی الان شما به عنوان خواننده آهنگ های تلخ و سیاه و متفاوت پاپ مطرح شده اید، چرا خودتان فکر می کنید کارهایتان تلخ و سیاه نیستند؟
فکر نمی کنم که کل موسیقی ام چنین ویژگی داشته باشد. مثلاً وقتی «خودکشی ممنوع» را خواندم، آخرش را مثبت تمام کردم یا کارهای دیگر هم همین وضعیت را دارند.
● ولی کارهای مهم شما خود تلخی و سیاهی اند، کارهایی مثل «متاسفم»، «آهنگ های سنتوری»، «عبور»، «نفس بریده»، «گل سر» و... می خواهم بدانم این نوع نگاه تلخ از کجا می آید؟
شاید از ناخودآگاه و گذشته ام. الان که می پرسید، مجبورم واقعاً در موردش فکر کنم. واقعاً نمی دانم ولی مطمئنم که اتفاقاتی را که از گذشته به یاد دارم تا به امروز در شکل گیری ذهنیت، سلیقه و حتی حس صدایم تاثیر داشته اند. مشکلات جنگ و جنگ زدگی و شهر به شهر آواره بودن مان از خرمشهر تا مشهد و تهران، مشکلات مالی و درگیری های روحی، روانی، عاطفی و... حتماً در ادامه یافتن این نوع نگاه و سبک کاری تاثیر داشته اند. فکر می کنم باز هم باید در این باره بعد از رفتن شما فکر کنم. واقعاً هنوز مطمئن نیستم ولی ادامه این روند مطمئنم که به شناخت خودم از «محسن چاوشی» درونی ام کمک می کند و خواهد کرد. من با طی کردن این روند به بسیاری از ناشناخته های درونی خودم رسیده و پیدایشان کرده ام. طی این چند سال اخیر خیلی از حس هایی که قبلاً در من وجود نداشتند، خودشان را نشان داده اند. خیلی هم درونگراتر از گذشته شده ام. آهنگ هایم هم شاید متاثر از این تغییرات و در ادامه مشکلات و اتفاقات گذشته ام باشند که البته هنوز تمام نشده اند و ادامه دارند.واقعاً نمی دانم. ولی یک حس درونی و شناختی که از خودم دارم، خلاف نظر شما را به من می گوید. حتی اگر به قول شما آهنگ «متاسفم» آهنگ شناخته شده من باشد و به نوعی داستان زندگی من و خیلی های دیگر، ولی باز در شعر، ترانه و آهنگ هایم نوعی روشنی و امید هست. درد من «غم فراق» و «نرسیدنی» است که مدام در حال تکرار و فریاد کردنش در آهنگ هایم هستم.
● آیا درست است که خواننده شدن شما فقط اتفاقی بوده و آهنگسازی را بیشتر دوست دارید؟
بله، هنوز هم آهنگسازی را بیشتر دوست دارم. واقعاً هم یک اتفاق و آشنا نبودنم به روند تولید و پخش یک کار باعث شد صدایم پخش شود و در مسیری قرار بگیرم که امکان خارج شدن و کناره گرفتن از آن وجود ندارد. الان هم خوانندگی و انتخاب آهنگ های خودم فقط و فقط به این دلیل است که با خوانندگی، خود و باطنم را پاک می کنم و شست وشو می دهم. وگرنه دلیل خوانندگی من نه شهرت و معروفیت است و نه منافع مادی که تا به امروز با وجود پرمخاطب بودن کارهایم به آن نرسیده ام. هدف من از موسیقی فقط و فقط معنوی، همان درونگرایی و رسیدن به عمقی است که گفتم. برای همین هم هست که کسی در خیابان چهره من را نمی شناسد، هر جایی که اسمی از من باشد به غیر از یکی دو تصویر تکراری چیز و عکس دیگری از من نمی بینی. فعلاً که این سبک و نوع موسیقی شده همه دار و ندار من از زندگی.
● بخش هایی از آلبوم آخرتان را شنیده ام. به نظر می آید در این آلبوم آخر با توجه به انتخاب شعرها به کلی سمت و سوی ذهنی تان تغییر کرده است.این موضوع به نظرتان خوب است یا بد؟
به نظر من خوب است. با اینکه موسیقی شما پاپیولار است ولی شعرها و همچنین موسیقی سنگین تر و درونی تر شده اند.
خودم هم چنین نظری دارم. باید هم همین طور باشد وگرنه درجا می زنم. درجا زدن هم امروزه، خود و عین پسرفت است. به نظرت من اگر بیایم دوباره کاری مثل «نفرین» را بخوانم کار درستی کرده ام؟ پس با انتخاب شعرهای جدیدتر که کاملاً با کارهای قبلی ام متفاوت هستند و وسواس بیشتر در موسیقی ام به پیشرفتی که خودم حس می کنم رسیده ام. برای همین هم می گویم اگر این آلبوم منتشر شود بهتر می توان درباره من نظر داد. من به نظر خودم پیشرفت کرده ام و قدم هایم رو به جلو بوده اند.
● گویا تعداد کارهای منتشر نشده جدیدتان بیشتر از این آلبومی است که می گویید؟
شما چون کارهای من را شنیده اید این را می دانید. من اگر آن یک آلبوم را که هنوز منتشر نشده مثال می زنم به این دلیل است که مردم و مخاطبان عادی از آن و آماده شدنش برای انتشار و مشکلات عدم انتشارش خبر دارند. آلبوم «یه شاخه نیلوفر» با وجودی که ترانه ها و موسیقی متفاوت تری را به نسبت کارهای قبلی ام دارد ولی باز هم چندان جدید نیست. آخرین کاری که از من شنیده شد، ترانه های فیلم سنتوری است که باز هم مربوط به دو سال قبل می شود. ما بعد از سنتوری، «یه شاخه نیلوفر» را کار کردیم و بعد از آن آلبوم «مولانا» را که از شعرهای مولانا، وحشی بافقی، باباطاهر، شهریار و ژولیده نیشابوری استفاده کردیم. این آلبوم متفاوت تر از همه کارهایی است که انجام داده ام. من از آلبوم «خودکشی» به بعد شروع کردم به خواندن و اجرای شعر و ترانه و آهنگ های فاخر. ولی همیشه دوست دارم نظر مردم و مخاطبان را بدانم. به همین دلیل دوست دارم آلبومم زودتر به بازار بیاید تا بازخوردها و نظرهای واقعی و حقیقی تر را بدانم.
● این روزها دیگر صدای شما را شبیه به خواننده یی دیگر نمی دانند؟
من از آلبوم «خودکشی» به بعد صدایم هم تغییر کرد و به سمتی رفت که دوست داشتم برود. من از روز اول هم نمی خواستم شبیه خواننده دیگری بخوانم، اما بعضی از شرکت هایی که با پیشنهاداتشان برای همکاری موافقت نکردم، در این ارتباط جوی را علیه من به راه انداختند. واقعاً آن روزها احساس تنهایی می کردم. اما خدا را شکر می کنم که همان خواننده یی که من را متهم می کردند شبیه او می خوانم در چند مصاحبه اش از صدا و موسیقی من دفاع کرد و گفت که هیچ شباهتی بین کار من و خودش نمی بیند ولی به جایش خواننده همان شرکت ها را به بدترین شکل نقد کرد و گفت که می خواهد ادای او را دربیاورد و حتی آهنگ های او را هم برای رسیدن به هدفش عیناً کاور می کند. همیشه خواسته ام خودم باشم و نخواستم جای کس دیگری باشم. این را با موسیقی ام هم ثابت کرده ام.
● همیشه احساس می کردم با توجه به رنگ و لحن صدایتان امکان کار سبک راک را هم دارید. این البته اتفاقی است که در آلبوم های منتشر شده شما نیفتاده است. ولی در این آلبوم های تازه، فضای تنظیم ها به سمت راک رفته. دلیل این تغییر ناگهانی چه چیزی بود؟
من خواننده و آهنگساز کارها هستم و در تنظیم ها هیچ دخالتی نداشته ام. اخلاق کاری ام هم همین است. دلیل این تغییر را محمدرضا آهاری بهتر می تواند توضیح دهد.
محسن چاووشي بدون ترديد يكي از محبوبترين خوانندههاي پاپ است. او متولد سال 1358 در شهر آبادان است. در يك خانواده هشت نفري بزرگ شده و ليسانس حسابداري دارد و موفقيتش را مديون لطف و محبتهاي مادرش ميداند. با او گفتگويي انجام داديم كه گوشههايي از آن را ميخوانيد. نسبت به آلبوم اولم تغييرات زيادي كردم، اون روزها خيلي كم سن و سال بودم، هيچ چيزي از دنياي موسيقي حرفهاي نميدانستم اما حالا ديدگاهم نسبت به موسيقي عوض شده است.
 |
محسن چاووشي چند سالي مي شود که جزو شناخته شده ترين خوانندگان داخلي است. اگرچه آلبوم ها و آهنگ هاي او پشت سر هم لو مي روند و سر از سايت هاي اينترنتي و ماشين و خانه هاي مردم در مي آورند و حتي فروشگاه هاي موسيقي هم آلبوم هاي او را در کنار ساير خوانندگان قرار مي دهند و مي فروشند، بدون اين که هيچ نفع مالي و حتي روحي و معنوي برايش داشته باشند.
او اين روزها با اين که از اکران فيلم سنتوري خوشحال است، اما با دلگيري از اتفاقاتي که براي او در حين اکران فيلم افتاده صحبت مي کند. در حين گفت وگو سعي مي کند بسيار گزيده و حساب شده کلماتش را انتخاب کند و حتي بعضي مواقع يا ضبط را خاموش مي کند و يا مي خواهد که قسمتي از حرف هايش را ننويسم. هر چند مي گويد که با اتفاقات اين گونه چندان بيگانه نيست و از اين رفتارها زياد ديده است.
قرار گفت وگو را در خانه اي که او با پدر و مادرش در آن زندگي مي کند، مي گذارم. خانه اي در مناطق مرکزي تهران که آپارتمانهايش معمولا متراژي 70-80 متري دارند. در طبقه دوم يکي از همين آپارتمان ها در اتاقي 9 متري روبه روي هم نشسته ايم. اتاقي بسيار ساده که موسيقي و ترانه هاي متن فيلم سنتوري در اين اتاق ساخته و ضبط شده اند. در اتاق به غير از يک کامپيوتر با باندهايي بزرگ و يک کيبورد موسيقي که روي دسته هاي يک صندلي گذاشته شده ، وسيله ديگري براي انجام کارهاي موسيقي ديده نمي شود. بر روي ديوار هم يک تابلو با اسامي پنج تنآل عبا به همراه يک پوستر معمولي از تصوير خودش است. ظاهرا اين تنها عکسي است که از او چهره اي مشخص و واضح را نشان مي دهد. مي گويد: «اين عکس را دوستم با موبايلش گرفت. کيفيت خوبي ندارد، اما نمي دانم چي شد که يک هفته بعد پوسترش را ديدم که مي فروشند. اين را هم که مي بيني به ديوار زده ام. يکي از دوستانم برايم آورده وگرنه من که از عکس و عکاسي و تصوير خودم فراري ام» و مي خندد.
محسن چاووشي در فيلم سنتوري چهار ترانه خوانده، اما تنها توانسته يک بار و با هزار زحمت و رفيق بازي فيلم را ببيند. آن هم در جشنواره، نه جاي ديگر: «نه آقاي مهرجويي و نه هيچ کس ديگري از من براي ديدن فيلم دعوت نکردند. براي ديدن فيلم خودم رفتم و توي صف ايستادم. يکي دو ساعتي در صف بودم، بالاخره هم بليت گيرم نيامد. به هر زحمتي بود با يکي از دوستانم هماهنگ کردم و رفتم داخل و فيلم را ديدم. خيلي فيلم خوبي بود. واقعا از بازي بهرام رادان لذت بردم. وقتي قسمت هاي موزيک و خواندن شروع مي شد، واقعا تعجب مي کردم. بهرام رادان به قدري خوب حس کارها را گرفته بود و همراه آهنگ ها لب مي زد که فکر مي کردم خودش کارها را خوانده و صدا، صداي خود بهرام است.»
اگر تا مدتي قبل شايع بود که مي گفتند بازيگران فيلم هاي سينمايي ايران بايد از فيلتر محمدرضا شريفي نيا بگذرند و انتخاب شوند، اين بار انتخاب خوانندگان فيلم ها را هم مي توانيد به ادامه شايعات قبلي وصل کنيد. در انتخاب محسن چاوشي، ردپاي محمدرضا شريفي نيا ديده مي شود. در حين ساخت موسيقي و ترانه هاي فيلم اتفاقات جالبي براي محسن چاوشي افتاده است که هر کدام به گفته خودش، براي او خاطره شده اند و او هنگام تعريف کردنشان مدام لبخند مي زند و با خوشي از آنها ياد مي کند: « سال قبل بود که پيشنهاد ساخت ترانه هاي فيلم سنتوري به من داده شد. آن روزها من چندان وضع مالي خوبي نداشتم. آلبوم لنگه کفش هم لو رفته بود و شرايط روحي ام خيلي بد بود. برادرزاده آقاي شريفي نيا تماس گرفت و پيشنهاد همکاري از طرف آقاي مهرجويي و شريفي نيا را مطرح کرد. آدرس را گرفتم و به دفتر آقاي مهرجويي رفتم و با هم صحبت کرديم. آقاي مهرجويي گفت که تمامي کارهاي من را گوش کرده و مي خواهد در اين فيلم ساخت آهنگ را به من بسپارد. فکر مي کنم آقاي مهرجويي يک دروغ به من گفت و من هم يک دروغ به او. او گفت که همه آهنگ هاي من را شنيده و دوست دارد و من هم گفتم که همه فيلم هايش را ديده ام و دوست دارم. به هر حال فيلمنامه را گرفتم و بدون قرارداد، قرار شد ترانه ها را بسازم. فيلمنامه را به حسين صفا و امير ارجيني، دو ترانه سرايم نشان دادم و قرار شد که آنها ترانه ها را بسته به فضاي فيلم گويند. حتي در يکي از ترانه ها، اسم «رفيق من» بيشتر قافيه ها بر وزن و قافيه سنتور است. ترانه ها تاييد شد، شروع به ساخت ملودي ها کردم. همان طور که گفتم آن روزها وضع مالي ام اصلا خوب نبود و براي هماهنگي با آقاي مهرجويي مجبور بودم هر روز از خيابان خوش تا اقدسيه بروم و چون هر روز پول کرايه را نمي توانستم بدهم، مجبور شدم با يکي از دوستانم که چند سال بود با هم قهر بوديم آشتي کنم تا با ماشينش بتوانم به دفتر مهرجويي بروم...» به اين قسمت حرفش که مي رسد، با صداي بلند مي خندد و سرش را تکان مي دهد، انگار خجالتي که خاص خود اوست مي گويد حتي براي ساخت و ضبط ملودي هايش هيچ وسيله اي نداشته: !!!!!!!
«من يک کيبورد هم براي زدن آهنگ هاي اوليه و تنظيم ملودي هاي نداشتم و همه فکرم بحث مالي کار بود. وقتي ديدم اتفاقي نمي افتد و آبي از کسي گرم نمي شود، پيش يکي از دوستانم رفتم و کيبوردش را چند روزي قرض گرفتم و با هزار بدبختي کامپيوتر دوست ديگرم را امانت گرفتم. وقتي آهنگ ها را ساختم و با کامپيوتر ضبط کردم، تازه سختي کارم شروع شد. مانده بودم وکال و صدا را چطور ضبط کنم؟ مادرم گفت به پنجره پتو مي زند تا صدا داخل نيايد. پنچره ها را پتو زديم. مشکل ديگر پيدا کردن ميکروفن صدابرداري بود. همان روز رفتم کيبورد را پس دادم و به جايش ميکروفن دوستم را دوباره قرض کردم. براي آرام تر بودن محيط و ضبط صدا با کيفيت خوب مجبور بودم شب ها ضبط کنم. ساعت 2:30 شب که مي شد، شروع به ضبط کارها مي کردم. همه باندها را مي بستم که صدا به اسپيکر و بلندگوها نرود و صدايم در آهنگ پژواک نکند. مدام با هدفون کار را گوش مي کردم و مي خواندم.»
::مصاحبه با مجله ی ترانه ماه::
::مصاحبه با مجله ي جوان خانواده::
::مصاحبه با مجله ي آشيانه سبز::
